سلمان فارسی(روزبه)
سلمان فارسی، صحابی مشهور پیامبر(ص) و از یاران امام علی(ع).
بنابر برخی از روایات، او دهقانزادهای ایرانی بود که روزبه نام داشت و در کودکی بر آیین زردشت بود و در نوجوانی به دین مسیحیت درآمد و به شام سفر کرد و به شاگردی روحانیون مسیحی درآمد. چون پیشگویی مسیحیان را درباره ظهور پیامبری در سرزمین عربها شنید، به حجازآمد؛ اما به دست قبیله بنی کلب اسیر و به بردگی گرفته و به مردی از بنی قریظه فروخته شد و همراه او به مدینهآمد. در مدینه پیامبر اکرم(ص) را دید و به او ایمان آورد. پیامبر(ص) او را خرید، آزاد کرد و سلمان نام داد.
وفات
سلمان در سال ۳۶ق. درگذشت. برخی روایات درگذشت وی را در زمان خلافت عثمان و برخی از روایات آن را در ماههای بعد از خلافت عثمان دانستهاند.[۳۳]
بنابر روایات، سلمان فارسی عمری طولانی داشت و برخی عمر وی را تا ۳۵۰ سال دانستهاند.[۳۴] در برخی از روایات تاریخی آمده است که پس از وفات سلمان، امام علی(ع) ازمدینه به مدائن آمد او را غسل و کفن کرد و بر او نمازخواند و دفن کرد.[۳۵]
سلمان، روی کفن خود این شعر را نوشته بود:[۳۶]
|
||||||
| و بیهیچ توشهای از نیکیها و قلب سلیم بر [خداوند] کریم درآمدم
و توشهآوردن زشتترین کار است هنگامی که بر [شخص] کریم وارد شوی. |
||||||
اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل الفرجهم