یه موضوع خیلی ساده ای که شاید خیلی از ما بهش هیچ توجهی نداشته باشیم اینکه :

واقعا از دوستامون یا اطرافیانمون چقدر توقع داریم؟!

گاهی ما از اطرافیانمون توقعاتی داریم که گاها بیجا هستن

شاعر میگه:

کسی ظلمی نکرده گر به ما این روزها ع ش قی نمیورزد

کاملا داره اشاره میکنه به اینکه نباید بیشتر از توان دیگران ازشون توقع داشت

(البته اینجا شاعر کنایه ایم داره که منظور ما این قسمتش بود)

روی هر کسی باید به اندازه خوش حساب باز کرد

البته به نظر من حساب باز کردن روی دیگران اشتباه

ولی خب گاهی اوقات نیاز

و تکی نمیشه کاری پیش برد

پس چقدر خوبه که قدر و توان اطرافیانمون بدونیم

و ازشون بیشتر از توانشون نخواهیم

که هم خودمون دل سرد میشیم

و هم اون بنده خدا احساس بدی بهش دست میده

که نتونسته کمکی کنه

الکی نیست که میگن:

هر کسی را بهر کاری ساختن

بگردیم دنبال کار بلدش

کسی که از دستش کاری بر میاد