. . .
ولی یک سوال：
کی خوشحال شد؟و کی ناراحت؟ و چرا؟
اولین کسی که از این موضوع ناراحت میشه مطمعنن خود خودم هستم
با بقیه کاری ندارم
اگه حسی نسبت به این موضوع داشته باشن لطف کردن
و اگرم نداشته باشن که بازم هیچ چیزی عوض نمیشه
چون واقعا توقعی نیست از هیچ کس
و اما بارها به درست کردن مسیر تلاش کردم
خب تا الان که نشد
و اگرم شده تنها به مقداری نا چیز
که حتی شاید به چشمم نیاد
راستی من یک چیزو متوجه نمیشم：
اینکه اطرافیان تغریبا ازت تعریف میکنن ولی خودت از خودت متنفری
و از درون به هم ریختی
و بزرگترین ترسم اینکه：
یک روز این به هم ریختگی داخلی نمایان بشه
و اطرافیان آگاه بشن از این درون آشفته
بازم یک سوال：
آیا اون موقع بازم تعریفی هست یا همه سکوت میکنن یا . . .؟
در کل اینکه نباید از همدیگه یه بت بسازیم
تا با دیدن اولین اشتباه
دیدگاهمون نسبت به فرد عوض کنیم
گفت شیخا،هرآنچه گویی هستم
آیا تو چنان که مینماِی هستی؟
اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل الفرجهم